سبک نوشتار هوش مصنوعی تنها از طریق جملات کوتاه و دراماتیک، قابل شناسایی نیست. لحن آن به گونه ای تنظیم شده که گویی پایان دنیا فرا رسیده است و این امر باعث خستگی و دلزدگی کاربر میشود.
حدود ۶ ماه پیش، تشخیص متون تولید شده توسط هوش مصنوعی کار سادهای بود. این متون با نشانه هایی مانند دستور زبان دقیق، ساختار خشک و منظم و همچنین استفاده زیاد از خط تیرهها و ایموجیها به راحتی قابل شناسایی بودند اما با این حال، علائم نگارشی و ایموجیها صرفا نشانههای سطحی هستند و آنچه که واقعا این نوع نوشتار را به نوشتههای هوش مصنوعی شبیه میکند، ضرب آهنگ آن است.
سبک نوشتار هوش مصنوعی یک مشکل ریتمی دارد. جملات آن اغلب بسیار کوتاه و بریده بریده هستند. این جملات معمولا در پاراگرافهای یکخطی قرار میگیرند که بیشتر به تبلیغات تلویزیونی شباهت دارند. به عنوان مثال:
- «حقیقت چیست؟ این نتیجه بهینهسازی موتور جستجو نبود. یک اصلاح بازار سهام بود.»
این شیوه نوشتاری به وضوح باعث ایجاد یک فضای ناخوشایند میشود و متنی را که قرار بود بهطور طبیعی و گفتگومحور باشد، غیرطبیعی و نمایشی خواهد کرد.
تصویر(۱)
سبک نوشتار هوش مصنوعی: دلایل و تاثیرات آن
این نوع ضرب آهنگ و ریتم به هیچ وجه جدید نیست و پیش از ظهور هوش مصنوعی نیز در حوزههای مختلفی استفاده شده است. این شیوه نوشتاری مدتها قبل از ظهور مدلهای زبانی، در زبان سخنرانیها و موعظهها، از جمله سخنرانیهای سیاسی و تبلیغاتی استفاده میشد.
پیش از این، نوشتار موردنظر با هدف ایجاد تأثیر احساسی سریع و مؤثر در شنوندگان، به سخنرانی و صحبتهای شفاهی محدود بود. در مقابل، برای چاپ و نگارش متون مکتوب، معمولا اولویت به شفافیت و چگالی اطلاعات داده میشد اما هوش مصنوعی این مرزها را از بین برده است.
دلایل استفاده هوش مصنوعی از این ضرب آهنگ خاص
این ضرب آهنگ بهطور خاص، نتیجه دادههای آموزشی است که مدلهای زبان بر اساس آنها آموزش دیدهاند. مدلهای زبان بزرگ عمدتا از دادههای شفاهی مانند ترنسکریپتهای سخنرانیها، گزارشهای خبری، مناظرات، پادکستها و اسکریپتهای ویدیویی برای آموزش استفاده کردهاند. این منابع، بیشتر به صورت گفتاری بودهاند که تبدیل به نوشتار شدهاند.
اما چرا حجم زیادی از دادههای گفتاری استفاده شده است؟ دلیل اصلی آن، ارزانتر بودن تولید محتوای صوتی و تصویری نسبت به محتوای چاپی می باشد. در نتیجه مدلهای زبانی بهطور عمده با محتوای شفاهی روبرو هستند که تبدیل به نوشتاری شده و بسیاری از ویژگیهای زبان محاورهای خود را حفظ کرده است.
هرچند ترنسکریپتها در قالب نوشتاری ارائه میشوند اما از همان ساختار و ضرب آهنگ زبان گفتاری پیروی میکنند. این موضوع باعث میشود که مدلهای هوش مصنوعی به این شیوه نوشتاری گرایش پیدا نمایند.
تصویر(۲)
مشکل خط تیرهها و استفاده زیاد آنها در سبک نوشتار هوش مصنوعی
یکی دیگر از ویژگیهای مشهود سبک نوشتار هوش مصنوعی، استفاده زیاد خط فاصله است. معمولا خط فاصله ها در نوشتار رسمی، برای تأکید یا قطع جملات به کار میروند. در زبان گفتاری، توقفها و مکثها بهطور مداوم وجود دارند که در ترنسکریپتها اغلب با خط فاصله مشخص میشوند و به همین دلیل، مدلهای هوش مصنوعی که عمدتا با ترنسکریپتها آموزش دیدهاند، به استفاده از خط فاصله تمایل دارند. نتیجه آن، استفاده بیش از حد خط فاصله در متن است.
مشکل در نشانهگذاری
نشانهگذاری همیشه بیشتر از دستور زبان اهمیت دارد. نقطهگذاری، ویرگولها و خط فاصله ها، سیگنالهایی هستند که به شما میگویند در کدام قسمت باید مکث کنید یا ادامه دهید. نوشتار ویرایششده، بهطور مناسبی این مکثها را تنظیم میکند تا ریتم خواندن طبیعی باشد.
اما سبک نوشتار هوش مصنوعی این تعادل را از هم میپاشد. وقتی هر موضوع به بخشهای کوچک تقسیم میگردد، عملا به کاربر گفته میشود که پس از هر خط باید مکث کند.
در نتیجه متن تولید شده توسط مدلها، به تقلید از ساختارهایی است که تحت آن آموزش دیدهاند؛ ساختاری متشکل از ریتمها و نشانهگذاریهای گفتاری که بهعنوان استانداردی برای ارتباط نوشتاری ارائه میشوند اما این موارد استاندارد نیستند.
چرا کاربران سبک نوشتار هوش مصنوعی را نمی پسندند؟
این نوع ضرب آهنگ بهدلیل شباهت با زبان گفتار، در نگاه اول دارای ریتم، دراماتیک و جذاب است و بهویژه در فیدهای خبری توجه را جلب میکند اما استفاده افراطی آن، بهخصوص در متنهای بلند، بهتدریج اثر اولیه را از بین میبرد و حتی باعث دلزدگی میشود.
وقتی همهچیز به شکل اغراقآمیز و بحرانی ارائه میشود، متن اعتبار خود را از دست میدهد. چنین ریتمی سابقهای طولانی در تبلیغات فریبنده و سخنرانیهای عوامگرایانه دارد و به همین دلیل، با خود بیاعتمادی میآورد.
چگونه می توان آن را شناسایی کرد؟
ویراستاران و کاربران میتوانند به نشانههای مشخصی توجه کنند:
- استفاده از پاراگرافهای طولانی با تنها یک جمله.
- سوالات سطحی (اغلب با کلماتی چون “و” یا “اما” شروع میشوند).
- جملههای ناتمام یا مبهمی که تلاش میکنند ژرف و معنادار جلوه کنند.
- ضرب آهنگی شبیه موعظه که گویی از مخاطب انتظار واکنشهایی احساسی، مانند تأیید یا تشویق دارد.
به بیان ساده، پس از آنکه این الگو یکبار تشخیص داده شود، نادیده گرفتن آن دشوار خواهد بود.
تصویر(۳)
چگونه باید مانند یک انسان نوشت؟
برای نوشتن به شیوهای انسانی، لازم است رویکرد تولید متن بازنگری شود. اصلاح این وضعیت پیش از هر چیز مستلزم نوشتن سنجیده و مسئولانه است.
در این مسیر، تنوع در طول جملات اهمیت دارد و باید از اتکای افراطی به جملههای بسیار کوتاه یا بسیار بلند پرهیز شود. ایدههای مرتبط بهتر است در قالب پاراگرافهای منسجم و پیوسته ارائه شوند؛ زیرا مخاطب توانایی دنبال کردن چند جملهٔ متوالی را دارد مگر در مواردی که متن برای کودکان خردسال نوشته میشود.
چرا سبک نوشتار هوش مصنوعی برای سئوکاران و بازاریابان اهمیت دارد؟
ابزارهای نوشتاری مبتنی بر هوش مصنوعی به بخش ثابتی از فرایندهای کاری تبدیل شدهاند اما در صورت نبود نظارت، میتوانند وب را از متنهایی یکنواخت و تبلیغگونه پر کنند. از اینرو، نقش حرفهایها تنها به بررسی صحت محتوا محدود نمیشود و ویرایش لحن و ریتم نوشتار نیز اهمیت دارد.
این رویکرد مستلزم آموزش تیمها برای تشخیص الگوهای نوشتاری هوش مصنوعی، تدوین راهنماهای ساده با تأکید بر تنوع جمله، انسجام پاراگرافها و بازبینی پیشنویسها بر اساس ریتم معنادار است.
جمع بندی
هوش مصنوعی، قابلیتی فراتر از ابزارهای جدید معرفی کرده است. این تکنولوژی برخی ویژگیهای سبک نوشتاری خاص را به امری معمول تبدیل کرده که در بیشتر انواع نوشتار جایی ندارد. در میان این ویژگیها، خصوصا زمانی که بدون نظارت رها شوند، مشکل ضرب آهنگ هوش مصنوعی شناختهشدهترین و آسیبزنندهترین ویژگی است.
لازم است تا نویسندگان، ویراستاران و بازاریابان، سبک نوشتار هوش مصنوعی را بهعنوان یک علامت هشدار جدی در نظر بگیرند. تفاوت نوشتار انسانی و هوش مصنوعی تنها میزان دقت اطلاعات نیست بلکه از طریق ریتم، هدف و لحن نویسنده نیز قابل درک است. متنی که سنجیده، ساختارمند، شفاف، بر پایه محتوای ارزشمند و احترام مخاطب شکل گرفته باشد، همواره متمایز خواهد بود.